Yük taşırken kullandıkları ipleri de kendileri dokuyorlar
Ereğli’nin köylerinde yaşayan kadınlar ‘Kolan’ adını verdikleri ve genellikle yük taşımada kullandıkları ipleri kendi kurdukları pratik tezgâhlarda dokuyor. Hem zevkli hem de biraz yorucu olan dokuma işlemi öncesinde yere çakılan kazıklar sayesinde dokuma tezgâhı kuruluyor. Yapılacak ipin renk çeşitlerinin seçilmesinin ardından hummalı çalışma başlıyor. Yine kendi yaptıkları tahta malzemeler ile dokuma işlemini tamamlayan kadınlar, oldukça sağlam ipler dokuyor. Köy sakinlerinden Naziker Tomakin (55) hiç ara vermeden çalıştıkları takdirde bir ipin 2 saat süreyle yapıldığını söyledi. Tomakin, “Böyle dokuyoruz. Sırtımıza yük alıp götürüyoruz bununla. Adına kolan denir. Bu başladığımız akşama biter. Bir kolanın dokuması 2 saatte biter, normalde başında durursan.” dedi. Kolan yapma işinde önemli olan bölümün ‘ıyma’nın (ipin dizilmesi) olduğunu söyleyen Dilek Tomakin (25) kolanları yük taşımak, bazen de çocuklara salıncak kurmak için dokuduklarını söyledi. Dilek Tomakin, “Bu 2 saatte biter başında durursak. En çok odun taşırken, sırtımıza yük alırken kullanılır. Böyle yani, başka da bir şeye yaramaz. Çocuklara salıncak yaparız bazen. Bazı kişiler satar bunları. Lazım olanlar varsa alırlar yani köylerde. Fiyatı 10 lira, 20 lira. Yani paraya çok ihtiyacı olanlar öyle satarlar. Bilen yapıyor. Bunun ıyması önemli. Biz ıymasını bilmiyoruz, dokumasını biliyoruz. Kaynanam ıyıyor, biz dokuyoruz. Bu işte ipleri dolaştırması, birbirine takması daha önemli. Yanlış bir hatada desen bozuluyor.” diye anlattı. Naziker Tomakin’in oğlu Bayram Tomakin dokuması biten kolanı bir ağaca bağlayarak salıncak yaptı. Yaklaşık 2 saat süresince büyük bir emekle dokunan kolan ile kurulan salıncağa binen çocuklar ise büyük bir mutluluk yaşadı.
Ereğli’nin köylerinde yaşayan kadınlar ‘Kolan’ adını verdikleri ve genellikle yük taşımada kullandıkları ipleri kendi kurdukları pratik tezgâhlarda dokuyor. Hem zevkli hem de biraz yorucu olan dokuma işlemi öncesinde yere çakılan kazıklar sayesinde dokuma tezgâhı kuruluyor. Yapılacak ipin renk çeşitlerinin seçilmesinin ardından hummalı çalışma başlıyor. Yine kendi yaptıkları tahta malzemeler ile dokuma işlemini tamamlayan kadınlar, oldukça sağlam ipler dokuyor. Köy sakinlerinden Naziker Tomakin (55) hiç ara vermeden çalıştıkları takdirde bir ipin 2 saat süreyle yapıldığını söyledi. Tomakin, “Böyle dokuyoruz. Sırtımıza yük alıp götürüyoruz bununla. Adına kolan denir. Bu başladığımız akşama biter. Bir kolanın dokuması 2 saatte biter, normalde başında durursan.” dedi. Kolan yapma işinde önemli olan bölümün ‘ıyma’nın (ipin dizilmesi) olduğunu söyleyen Dilek Tomakin (25) kolanları yük taşımak, bazen de çocuklara salıncak kurmak için dokuduklarını söyledi. Dilek Tomakin, “Bu 2 saatte biter başında durursak. En çok odun taşırken, sırtımıza yük alırken kullanılır. Böyle yani, başka da bir şeye yaramaz. Çocuklara salıncak yaparız bazen. Bazı kişiler satar bunları. Lazım olanlar varsa alırlar yani köylerde. Fiyatı 10 lira, 20 lira. Yani paraya çok ihtiyacı olanlar öyle satarlar. Bilen yapıyor. Bunun ıyması önemli. Biz ıymasını bilmiyoruz, dokumasını biliyoruz. Kaynanam ıyıyor, biz dokuyoruz. Bu işte ipleri dolaştırması, birbirine takması daha önemli. Yanlış bir hatada desen bozuluyor.” diye anlattı. Naziker Tomakin’in oğlu Bayram Tomakin dokuması biten kolanı bir ağaca bağlayarak salıncak yaptı. Yaklaşık 2 saat süresince büyük bir emekle dokunan kolan ile kurulan salıncağa binen çocuklar ise büyük bir mutluluk yaşadı.
