Engelli oğulları için evinin balkonuna asansör yaptı
Ereğli’de yaşayan ve yaklaşık 30 yıldır evli olan Hamidiye (47) ve Ramazan (50) Özkan çifti, Rasim (27) ve Volkan (25) adında iki engelli çocuğa sahip. Baba Ramazan Özkan, Tersaneler Bölgesi’nde kaynakçı olarak çalışırken şehir merkezinde oturdukları evde çocukları için sorun yaşamadı. Ramazan Özkan, tersanelerin kapanması üzerine işsiz kalınca köydeki evlerine dönmek zorunda kaldı. Çocuklarını ikinci kata sırtında çıkarıp indirmeye başlayan Özkan, taşıma sebebiyle çocuklarının göğüs kısmında kızarmalar oluşunca asansör yapmaya karar verdi. Asansörle ilgili çizimlerini tamamlayan baba Ramazan Özkan, daha sonra gerekli malzemeleri alıp asansörü kurma çalışmasına başladı. 3 günlük çalışma sonrasında elektrikli asansörün kurumunu tamamladı. Yaklaşık 2 senedir asansörü kullanan ve “İnsan sıkıştığında her şeyi yapabilir.” diyen baba Ramazan Özkan, çocuklarının doğuştan engelli olduğunu ve onlar için yapmayacağı bir iş olmadığını söyledi. Özkan, “Bunu yapmak 2-3 gün sürdü. Benim için büyük bir rahatlık oldu. Tabanını biraz kuvvetli yaptık. Tabanını gömdük. Bunu yapmadan önce çocuklarımı omzumda çıkarıyordum. Omuzda taşırken sıkıntı oluyordu. Çocukların göğüs kısmında kızarmalar oluyordu. Şimdi çocuklar da rahat. Tekerlekli sandalye ile de yukarıya, balkona kadar çıkabiliyorlar.” dedi. Eşi Ramazan Özkan’ın yaptığı asansörün çok büyük kolaylık sağladığını ifade eden anne Hamidiye Özkan, “Zaten bizim yarımız asansör. Asansör olmasa ben zaten büyük oğlumu taşıyamıyordum. Babamız taşıyordu. Merdivenimiz de 16 basamak olduğu için çok zorluk çekiyorduk. Eşim düşündü, taşındı. Sonra kendisi plan projeyi çizdi ve yaptı. Şimdi şu anda çok rahatız.” dedi.
Hayatlarını doğuştan engelli çocuklarına adadıklarını ifade eden anne Hamidiye Özkan, Rasim ve Volkan’ın rehabilitasyon merkezinde okuma yazma öğrendiklerini; ancak ilerleyen zamanda çocuklarını taşıyamadıkları için okuldan almak zorunda kaldıklarını kaydetti. Çocuklarının evde okuma yazma ve boyama kitapları ile derslerine devam ettiklerini söyleyen Hamidiye Özkan, her sabah kalktıklarında günlerine kahvaltı ile başladıklarını ifade etti. Hamidiye Özkan, “Bizim şimdi işler hep aynı işler. Sabah kalktığımızda kahvaltıyla çocuklarımızla birlikte. Sonra onları giyindiriyoruz. Kendileri oturup ders yapıyorlar. Televizyon izliyorlar. Ben de yemek hazırlıyorum. Beraber yemek yiyoruz. Derse başlamaları rehabilitasyon merkezine girmiştik daha önceden. En son Karga Mahallesi’ne gittik. Orayı bırakalı da 3-4 sene oldu. Artık büyük oğlum taşınmadığı ve babamıza da ağır geldiği için bırakmak zorunda kaldık. Orada başlamıştık. Sonra bizler de evde bir şeyler göstermeye başladık. Boyama kitapları aldık. Evde kendi başlarına derslerini yapıyorlar.” dedi. Baba Ramazan Özkan, çarşıya indiklerinde işleri halledinceye kadar çocuklarının durabileceği bir engelli merkezinin çok büyük rahatlık olacağını belirtti, yetkililerin bu konuda girişimlerde bulunmasını istedi.
12 Aralık 2014 13:10
Ereğli’de yaşayan ve yaklaşık 30 yıldır evli olan Hamidiye (47) ve Ramazan (50) Özkan çifti, Rasim (27) ve Volkan (25) adında iki engelli çocuğa sahip. Baba Ramazan Özkan, Tersaneler Bölgesi’nde kaynakçı olarak çalışırken şehir merkezinde oturdukları evde çocukları için sorun yaşamadı. Ramazan Özkan, tersanelerin kapanması üzerine işsiz kalınca köydeki evlerine dönmek zorunda kaldı. Çocuklarını ikinci kata sırtında çıkarıp indirmeye başlayan Özkan, taşıma sebebiyle çocuklarının göğüs kısmında kızarmalar oluşunca asansör yapmaya karar verdi. Asansörle ilgili çizimlerini tamamlayan baba Ramazan Özkan, daha sonra gerekli malzemeleri alıp asansörü kurma çalışmasına başladı. 3 günlük çalışma sonrasında elektrikli asansörün kurumunu tamamladı. Yaklaşık 2 senedir asansörü kullanan ve “İnsan sıkıştığında her şeyi yapabilir.” diyen baba Ramazan Özkan, çocuklarının doğuştan engelli olduğunu ve onlar için yapmayacağı bir iş olmadığını söyledi. Özkan, “Bunu yapmak 2-3 gün sürdü. Benim için büyük bir rahatlık oldu. Tabanını biraz kuvvetli yaptık. Tabanını gömdük. Bunu yapmadan önce çocuklarımı omzumda çıkarıyordum. Omuzda taşırken sıkıntı oluyordu. Çocukların göğüs kısmında kızarmalar oluyordu. Şimdi çocuklar da rahat. Tekerlekli sandalye ile de yukarıya, balkona kadar çıkabiliyorlar.” dedi. Eşi Ramazan Özkan’ın yaptığı asansörün çok büyük kolaylık sağladığını ifade eden anne Hamidiye Özkan, “Zaten bizim yarımız asansör. Asansör olmasa ben zaten büyük oğlumu taşıyamıyordum. Babamız taşıyordu. Merdivenimiz de 16 basamak olduğu için çok zorluk çekiyorduk. Eşim düşündü, taşındı. Sonra kendisi plan projeyi çizdi ve yaptı. Şimdi şu anda çok rahatız.” dedi.
Hayatlarını doğuştan engelli çocuklarına adadıklarını ifade eden anne Hamidiye Özkan, Rasim ve Volkan’ın rehabilitasyon merkezinde okuma yazma öğrendiklerini; ancak ilerleyen zamanda çocuklarını taşıyamadıkları için okuldan almak zorunda kaldıklarını kaydetti. Çocuklarının evde okuma yazma ve boyama kitapları ile derslerine devam ettiklerini söyleyen Hamidiye Özkan, her sabah kalktıklarında günlerine kahvaltı ile başladıklarını ifade etti. Hamidiye Özkan, “Bizim şimdi işler hep aynı işler. Sabah kalktığımızda kahvaltıyla çocuklarımızla birlikte. Sonra onları giyindiriyoruz. Kendileri oturup ders yapıyorlar. Televizyon izliyorlar. Ben de yemek hazırlıyorum. Beraber yemek yiyoruz. Derse başlamaları rehabilitasyon merkezine girmiştik daha önceden. En son Karga Mahallesi’ne gittik. Orayı bırakalı da 3-4 sene oldu. Artık büyük oğlum taşınmadığı ve babamıza da ağır geldiği için bırakmak zorunda kaldık. Orada başlamıştık. Sonra bizler de evde bir şeyler göstermeye başladık. Boyama kitapları aldık. Evde kendi başlarına derslerini yapıyorlar.” dedi. Baba Ramazan Özkan, çarşıya indiklerinde işleri halledinceye kadar çocuklarının durabileceği bir engelli merkezinin çok büyük rahatlık olacağını belirtti, yetkililerin bu konuda girişimlerde bulunmasını istedi.
